طراحی آپارتمان, طراحی ساختمان مسکونی, طراحی مجتمع مسکونی

ضوابط و استانداردهای طراحی مجتمع مسکونی

طراحی مجتمع مسکونی - شرکت معماری

رویکردهای جدیدی برای طراحی مجتمع مسکونی در دهه های اخیر در کشورهای مختلف جهان مورد توجه بوده اند. از آنجایی که الگوی مسکن چه در معماری بیرونی نظیر طراحی نمای ساختمان و چه در معماری داخلی مثل دکوراسیون داخلی منزل ، برگرفته از نوع تفکر انسان ها، آداب و رسوم، سنت ها، اقتصاد و فناوری می باشد، با گذشت ایام تغییرات وسیعی در آن دیده می شود.

اگر در طراحی مجتمع مسکونی مقاومت ساختمان در برابر عناصر و عوامل اقلیمی به خوبی لحاظ شود و شکل و پلان آن به گونه ای باشد که موارد مذکور را تأمین کند در این صورت نه تنها ضریب ایمنی و مقاومت سازه بالا می رود بلکه راحتی و آسایش ساکنان نیز فراهم می شود. این جزو مواردی است که همواره و نه تنها برای مجتمع های مسکونی بلکه در سایر انواع طراحی معماری مثل طراحی ویلا دوبلکس و طراحی آپارتمان هم مد نظر قرار دارد.

طرح های شرکت معماری آسو

شرکت معماری آسو در ایده های خود برای طراحی ساختمان مسکونی و بازسازی ساختمان همواره با توجه به شرایط موجود، راهکارهایی را برای کاهش مصرف انرژی گرمایشی همچون جذب مستقیم از طریق نورگیرهای سقفی و قرارگیری مناسب پنجره ها و جذب غیرمستقیم مانند استفاده از دیوار ترومب، سقف آبی و گلخانه مورد مطالعه و استفاده قرار می دهد. همچنین در زمینه تلاش برای کاهش مصرف انرژی سرمایشی راهکارهایی مثل حوزه بندی و سازماندهی فضاها، تهویه و خنک کننده های طبیعی و خنک کننده های تبخیری مورد نظر هستند.

در طراحی مجتمع مسکونی موضوعاتی مانند طرح و شکل مجتمع مسکونی ، انتخاب جهت گیری ساختمان ، شکل بنا و نور و روشنایی ، تعادل حرارتی و غیره جزو مهمترین مسائل هستند. از نظر تأثیر آب و هوا بر شکل ساختمان و طراحی مجتمع مسکونی می باید موارد زیر را در برنامه ریزی ها مورد توجه قرار داد :

نور و روشنایی فضای داخل ساختمان ، تعادل حرارتی داخل ساختمان ، موقعیت و محل بنا در برابر باران و برف در فصلهای سرد سال، شکل بنا در رابطه با دفع و یا کاهش نیروی تخریبی باد.

ضوابط طراحی مجتمع مسکونی:

یک طراحی مجتمع مسکونی اگر بخواهد استاندارد باشد باید تا حد ممکن به این ضوابط و استانداردها نزدیک باشد:
سطح مجاز کل زیربنای مجموع واحدهای مسکونی حداکثر معادل ۱۲۰ درصد نسبت به سطح زمین باشد. سرانه زمین ناخالص به ازای هر واحد مسکونی حداقل معادل ۱۰۰ مترمربع باشد. مساحت کوچکترین واحد مسکونی نباید از ۸۰ مترمربع کمتر باشد. حداکثر سطح اشغال مجاز در همکف معادل ۳۵ درصد سطح کل زمین باشد (سطوح زیربنای نگهبانی، گلخانه، دوش و رختکن و سرویس های بهداشتی و استخر و فضای سرپوشیده تفریحی کودکان مشمول محدوده فوق نمی شود). احداث محل پارک اتومبیل به تعداد معادل حداقل ۷۵ درصد نسبت به تعداد واحدهای مسکونی در طراحی آپاتمان الزامی است. حداقل سطح خالص پارکینگ به ازای هر اتومبیل 12.5 مترمربع باشد. حداقل عرض معابر دسترسی به محل های پارک 5.5 متر رعایت گردد.

مجموع سطوح تحت اشغال زیربنای ساختمان مسکونی در همکف به اضافه سطح اشغال مسیرهای اتومبیل رو و پارکینگ ها در شرایطی که پارکینگ ها در محوطه روباز پیش بینی شود نباید از ۶۰ درصد سطح کل زمین بیشتر باشد.

استاندارد فضای سبز در طراحی مجتمع مسکونی

در طراحی مجتمع مسکونی حداقل ۵۰ درصد فضای آزاد باید به فضای سبز اختصاص یابد. این فضا نباید از ۲۰ درصد مساحت کل عرصه کمتر باشد. در این خصوص طراحی فضای آزاد در طراحی نقشه معماری الزامی است. فضای سبز احداثی در مجموعه های آپارتمانی بایستی به کاشت درخت، درختچه و گل اختصاص یابد.

به منظور تأمین فضای باز کافی در ساختمان ها یا مجتمع مسکونی لازم است ۴۰ درصد سطح عرصه به فضای باز اختصاص یابد که نیمی از آن مربوط به گیاهان ریشه ای بدون هرگونه محوطه سازی خواهد شد. این میزان در ساختمان های بلندمرتبه به ازای هر واحد نباید از حداقل ۱۲ متر مربع کمتر باشد. بایستی حداقل ۲۰ درصد بارانداز و یا محوطه باز به فضای درختکاری اختصاص داده شود.

بازسازی و نوسازی منزل واقع در مجتمع مسکونی

بازسازی ساختمان در مجتمع مسکونی به طور معمول پس از چند سال انجام می‌شود. به گونه ای که هر خانواده ترجیح می‌دهد فضای آپارتمان خود را طبق سبک زندگی خود اندکی تغییر دهد. بدین ترتیب طراحی پلان انعطاف پذیر در طراحی آپارتمان های مجتمع مسکونی راهکاری مناسب است تا تغییرات سالیان آتی را به حداقل رساند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *